Je kan je kind niet écht horen, je rugzak zit ertussen.

Mijn dochter vertelde me haar toekomstplannen en ik zei:

"Ik wil het niet horen. Vertel dit niet tegen mij."

𝐄𝐧 𝐡𝐢𝐞𝐫𝐦𝐞𝐞 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐞𝐬 𝐢𝐤 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐨𝐭𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭.

Mijn dochter belde me op en vertelde over een grote investering die ze wou doen.

En al mijn alarmbellen gingen af.

❗️"Nee!"

"Dat is te veel risico."

"Wat als het misloopt?"

"Wat als… wat als…"

Mijn hele systeem ging in stress.

Mijn hele programmering zei ERROR.

Want wat ik heb geleerd, thuis, op school, door de maatschappij, is:

💬 Je moet sparen.

💬 Je moet voorzichtig zijn.

💬 Je kiest beter voor zekerheid.

Ik voelde het zó duidelijk.

Ik was niet aan het woord.

Mijn rugzak was aan het woord.

---

En dat is niet iets dat pas speelt wanneer je kind groot is.

De basis wordt al gelegd wanneer ze nog heel klein zijn.

Dus wacht hier niet mee.

---

En net omdat ik dat herkende, kon ik zeggen:

👉 “Bespreek dat met mensen die risico’s durven nemen"

👉 "Met mensen die al staan waar jij wil staan."

👉 "Niet met mij. Want ik hou je klein op dit vlak.”

Ik herkende dat ik nog teveel automatische reacties had die maakte dat ik niet in staat was om hierover neutraal mee te denken met haar.

Ik zou haar vooral hierin tegenhouden. In plaats van haar te dragen.

En precies omwille van dát bewustzijn zegt mijn dochter regelmatig:

"Jij bent niet alleen mijn mama, je bent ook mijn coach."

Want ik ben in staat om te parkeren wat ik denk en wat ik voel, om haar vragen te stellen.

---

Want het gaat niet over mij.

Ik ben er om haar te helpen zelf een beslissing te nemen.

Niet om de beslissing in haar plaats te nemen.

En zeker niet op basis van mijn rugzak!

---

Want telkens als je automatisch iets denkt, iets voelt of een reactie hebt,

dan wil dat je automatische piloot aan het stuur is.

Je rugzak dus.

• Ik herken wanneer mijn rugzak aan het woord is.

• Ik herken als er angst is

• Ik herken als er een gevoel aan het woord is dat niets te maken heeft met mijn dochter, maar alles met de kleine Valérie die een gevoel nog niet verwerkt heeft.

Ik herken dat en geef dan geen advies vanuit angst.

Ik luister.

Ik stel vragen alsof het een vreemde persoon is.

Ik vergeet even dat het mijn dochter is.

Ik vergeet even dat ik haar mama ben.

En… als ik voel dat dat nog niet lukt, zoals toen over die grote investering,

dan geef ik dat eerlijk toe en dan zeg ik:

• "Praat daar nu even niet met mij over."

• "Ik beperk je hierin."

• "Mijn rugzak is aan het woord."

---

Niet dat ik niet dat ik niet aan het werken ben aan mijn mindset rondom schaarste/geld (in dit voorbeeld)

Ik ben hierin volop aan het groeien.

Maar mijn dochter moet niet op mijn groei wachten om haar pad te volgen.

En dat is misschien wel het grootste cadeau dat je je kind kunt geven:

👉 herkennen wanneer jouw rugzak in de weg zit.

En dat leer ik jou in 3G Moederschap Reset zodat je kind zich echt gehoord voelt.

---

Je hoeft je rugzak niet helemaal opgeruimd te hebben om er te kunnen zijn voor je kind.

Je hoeft alleen te herkennen wanneer die het overneemt.

• Want als jij kan pauzeren in plaats van reageren.

• Dan geef je je kind de ruimte om groot te dromen.

• Om uit te zoeken wie het wil zijn. In plaats van onbewust jouw visie van de wereld op te leggen. Zonder dat je dit zo bedoeld natuurlijk.

👉 Dus je mag zeggen:

“Ik heb hier nog teveel beperkende overtuigingen over, bespreek dit met iemand anders, iemand die hierover buiten mijn/jouw denkkader over kan denken.”

En daarmee bewijs je je kind de grootste dienst die er is.

En wacht aub niet tot je kind zo oud zijn als die van mij om in actie te schieten. Hoe jonger je begint hoe beter, want zich niet gezien - niet gehoord voelen, begint al van kleins af aan.

Waar houdt jouw rugzak (die je van jouw ouders kreeg), jouw angsten, jouw vaste standpunten, je kind nog tegen?